Wędrówka węgorza

Oceń ten artykuł
(10 głosów)

Najbardziej skomplikowaną i zarazem najdłuższą wędrówkę ze wszystkich ryb odbywa węgorz. Po  7-8 latach pobytu w wodach śródlądowych Europy samice spływają do morza gdzie spotykają się z mniejszymi od siebie samcami i dalej wspólnie wędrują na Atlantyk, a właściwie na morze Sargassowe, które jest jakby fragmentem oceanu. Tak dla ciekawości - tam gdzie woda nie jest pokryta roślinnością, glonami, przejrzystość dochodzi do 65 metrów. Jest to jedna z najbardziej przejrzystych wód świata. Właśnie tam jest miejsce na ich rozród na głębokości 500-1000 metrów, płyną tylko raz za swojego dorosłego żywota, aby odbyć tarło i zginąć.

Rozwijająca się ikra, a w dalszej kolejności wyklute larwy dł. 5-6 mm unoszone prądem zatokowym podążają do brzegów Europy (prądy ciepłe) i Ameryki Płn. (prądy zimne). Teraz zaczyna się pierwsza i najdłuższa podróż. Wędrówka do Europy trwa ok. 3-4 lat, larwy stają się przezroczyste, upodobniają się do listka wierzby, bardzo dużo jedzą, ale rosną powoli. Larwy węgorza poławiane są w dużych ilościach w wodach przybrzeżnych i rozprowadzane do jezior, stawów czy wód otwartych. U kresu wędrówki mierzą 60-70 mm wpływając do ujścia rzek zachodniej europy. Niewielka część wpływa również do morza Bałtyckiego skąd dostają się do dorzeczy Odry i Wisły. Znajdują odpowiednie miejsce do osiedlenia się, w którym pozostają 13-15 lat. Żerują bardzo intensywnie, aby po kilku latach stać się dorosłym osobnikiem. Grzbiet nabiera wówczas ciemnego koloru, prawie czarnego, brzuch staje się srebrny, a oczy ulegają powiększeniu. W tym czasie węgorze przestają się odżywiać i pewnej burzliwej, ciepłej i deszczowej nocy (podobno cztery dni po pełni Księżyca) opuszczają swoją siedzibę, aby rozpocząć drugą i ostatnią w swoim życiu wędrówkę. Wydawać się może, że jest to wędrówka niespełnionych nadziei. Ocean Atlantycki, a wcześniej przeszkody wód  śródlądowych okazują się chyba nie do przebycia i tylko nieliczne osobniki docierają do celu.

Węgorz europejski – samce nie przekraczają 50-60 cm, natomiast samice dorastają do 1,5 m i osiągają wagę ponad 6 kg. Jest typową rybą denną, występuje w wodach całej Europy. Jest bardzo czuły na zmiany temperatury. W zasadzie uaktywnia się nocą, odżywia się bezkręgowcami i małymi rybkami. Podobno w czasie wędrówek potrafi przemieszczać się także po wilgotnym, trawiastym i pokrytym mchem lądzie. Znane są opowieści o długowieczności węgorzy –  w czeskiej Pradze w Muzeum Narodowym jest dowód na to, że w pewnej sadzawce żył węgorz liczący 68 lat. Węgorz jest bardzo ceniony przez wędkarzy, a jeszcze bardziej chyba przez smakoszy - wędzony uchodzi za wielki przysmak.

Po złowieniu, podczas wyjmowaniu haczyka należy uważać, aby się nie skaleczyć, bowiem we krwi węgorza znajduje się jad (ichtiotoksyna) działający szkodliwie na serce i układ nerwowy. Działanie podobne do jadu węży. Jednak pod wpływem temperatury powyżej 60 °C jad ten rozkłada się i traci swoje właściwości więc śmiało można go spożywać.

Wymiar ochronny:

  • Na wodach słodkowodnych i morskich – do 40 cm
  • Na  wodach PZW – do 50 cm

Okres ochronny – 15 czerwca do 15 lipca

Dobowy limit połowu – 2 sztuki

Rekord Polski (z 1994 r.) – 6,43 kg/144 cm

 

    

                                         Fazy rozwojowe węgorza                                                                                                            Węgorz europejski

                                                                                                         

                                Forma szerokogłowa                                                                                                                  Forma wąskogłowa

                                                                                                                                   

Czytany 4451 razy Ostatnio zmieniany wtorek, 18 listopad 2014 21:40
niedziela, 16 listopad 2014 23:29 Napisał  In Atlas Ryb Tags
Zaloguj się, by skomentować